Recenzje

David Gilmour na swojej najnowszej pełnej nostalgii i wspomnień płycie nie tylko przenosi nas w rejony znane już ze swojej twórczości, ale także zaskakuje dźwiękami, którymi dotąd nieczęsto się parał.

Jak to jest, że ludzie tak bardzo lubią oceniać wszystko po przysłowiowej okładce? Przecież parafrazując jeden z klasyków światowego kina: ‚Nowa płyta jest jak pudełko czekoladek – nigdy nie wiesz, co ci się trafi’. Natura ludzka jest chyba jednak silniejsza, zatem słowa Diox i recenzja w jednym zdaniu mogą wielu zniechęcić – resztę zapraszam do tekstu...

W Cradle of Filth zmieniają się ludzie, ale konsekwentna pozostaje filozofia głoszona przez zespół. Najlepiej świadczy o tym album "Hammer of The Witches".

Zwycięskiego pochodu brytyjskiego gothic - doom metalu ciąg dalszy. Po grobowym pierdyknięciu, jakim skutecznie zaćmił tegoroczny czerwiec Paradise Lost, wlecze się w moje skromne progi wyjące rozpaczą i uwodzące grobowym pięknem My Dying Bride. Scenariusz podobny, jak w przypadku gromadki Grega Macintosha. Pierwszy singiel "And My Father Left Forever"...

Ile razy przyjdzie jeszcze nam odkrywać na nowo klasyczny soul, przecierając oczy z niedowierzaniem? Nie wiadomo, ale ilekroć wydaje się, że stare formuły już się wyczerpały i jedynym sposobem na stworzenie czegoś ciekawego jest pójście odważnie w nowe, znikąd pojawia się ktoś, kto zdaje się przeczyć wszystkim wnioskom.

Wyobraźmy sobie taką sytuację na polskim gruncie: oto Artur Rojek wpada na pomysł nagrania własnych wersji przebojów Eweliny Lisowskiej. Jesteście w stanie to ogarnąć? Przerobienie multiplatynowego albumu megagwiazdy pop Taylor Swift na rockową alternatywę brzmi jak porywanie się z motyką na słońce. A jednak znalazł się odważny, gotów do podjęcia tego...

Solowa kariera Chrisa Cornella dotychczas była niczym równia pochyła. Żaden album po Euphoria Mourning nie dorównywał jakościowo do tego, co artysta zaprezentował na debiutanckim krążku. Wokalista zespołu Soundgarden dna sięgnął, nagrywając Scream z lekką pomocą Ryana Teddera i Timbalanda. Kilka lat temu to właśnie to wydawnictwo krytycy zmieszali z...

„Better Late Than Never” jest tytułem, który w zupełności oddaje to, co się od jakiegoś czasu działo w obozie Jona Andersona i Jean-Luca Ponty’ego*. Panowie zamiast szarpać się z wytwórniami postanowili wziąć sprawy we własne ręce. Za pośrednictwem serwisu Kickstarter rozpoczęli kampanię zbierania funduszy na wydanie wspólnego debiutanckiego krążka....

Blisko dziesięć lat po debiucie, Leona Lewis zdecydowała się w końcu pokazać swoją prawdziwą twarz. Ale jeszcze nie czas obrastać w piórka.

Angielski punk znów ma twarz małego, wydziaranego, cholernie wściekłego rudzielca, który nazywa się Frank Carter.

Gdy wieczór, machnąwszy ręką na pożegnanie słońca dopada wreszcie każdego z nas, tkwimy sobie we własnych wyobrażeniach czasu i przestrzeni. Nadchodzi Noc, ta z dawien dawna nieodgadniona i wręcz tajemnicza pora tęsknot, obaw i dziecięcych strachów. Nadchodzi z wolna… choć trzeba przyznać, że jej obraz ucywilizował się nam dziś mocno we wcieleniach...

Jesień obfituje w najróżniejsze muzyczne premiery. Jedną z najważniejszych jest niewątpliwie pierwszy po sześcioletniej przerwie studyjny album legendy thrash metalu, Slayera. Album, na który czekaliśmy bardzo długo (to ich najdłuższa przerwa w historii), pewnie większość z wypiekami na twarzy, ale również z obawami, które rodziły się w głowach wielu...

W Crysis 2 jest wszystko to, co większość graczy ceni sobie w grach najbardziej: ciekawa fabuła, dobrze wykreowane postacie, porywająca rozgrywka i rozsądnie dobrane mechanizmy gry. Wymieniając wszystkie te cechy nie sposób ominąć tej, która sprawia, że nie nudzimy się nawet podczas mozolnego przemykania się po zdewastowanym Nowym Jorku – muzyce. Stworzona...

A bałem się tej płyty. Mariusz Duda otwarcie zapowiadał rewolucję w podejściu do kompozycji. To jeszcze nic strasznego. Takie deklaracje budziły jedynie ciekawość. Jaką zmianę to przyniesie? Bałem się innych zapowiedzi, na przykład tych o lżejszych, przystępniejszych melodiach, o wyjściu z lat 70. i przesunięciu się w kolejną dekadę. A ta kojarzyć się...

Historia znów zatacza koło. Nie przypuszczałem, że jeszcze za mojego żywota, no ale stało się. Paul Bostaph wrócił do Slayer. Chyba trzeci raz w karierze (wliczam krótką przerwę przed lub po "Undisputed Attitude"). Tak jest, podczas gdy ścierwojady ujadały nad ciepłą jeszcze mogiłą Jeffa Hannemana, rozwodząc się na temat zasadności kontynuowania działalności...

Krótkie wydawnictwa muzyczne takie jak EP, mixtape czy nawet demo to często okazja dla artystów do eksperymentów — odejście nieco od dotychczasowej twórczości i spróbowanie innego brzmienia, stworzenie kontrastu do ostatniego wydanego materiału, a nierzadko również powstawanie zupełnie alternatywnych osobowości na potrzeby minialbumu. Taka odmiana zdarza...